Gość (83.4.*.*)
Zrozumienie adresacji IPv6 może na początku przyprawiać o zawrót głowy, zwłaszcza gdy przechodzimy ze znanego świata IPv4. Dwa z najczęściej spotykanych zakresów, z którymi zetknie się każdy administrator sieci czy pasjonat technologii, to fc00::/7 oraz fe80::/10. Choć oba służą do komunikacji wewnątrz sieci i nie są widoczne w publicznym internecie, pełnią zupełnie inne funkcje i mają inny zasięg działania.
Zakres fe80::/10 to tak zwane adresy Link-Local. Można je porównać do "rozmowy wewnątrz jednego pokoju". Każdy interfejs sieciowy z włączonym protokołem IPv6 automatycznie generuje taki adres dla siebie. Co najważniejsze, dzieje się to bez udziału serwera DHCP czy konfiguracji routera.
Adresy Link-Local są ograniczone wyłącznie do jednego segmentu sieci (łącza). Oznacza to, że pakiety wysyłane z takiego adresu nigdy nie przejdą przez router do innej podsieci. Służą one przede wszystkim do:
Warto wiedzieć, że choć zakres to /10, w praktyce niemal zawsze spotkasz się z prefiksem fe80::/64. Jeśli widzisz adres zaczynający się od fe80, masz pewność, że to komunikacja lokalna, która nie "wyjdzie" poza Twój fizyczny lub wirtualny przełącznik.
Zakres fc00::/7 to odpowiednik prywatnych adresów IPv4 (takich jak 192.168.x.x czy 10.x.x.x). Nazywamy je Unique Local Addresses (ULA). Zostały one stworzone, aby umożliwić komunikację wewnątrz całej organizacji, biura czy domu, bez konieczności posiadania publicznego, globalnego prefiksu od dostawcy internetu.
W przeciwieństwie do Link-Local, adresy ULA są rutowalne wewnątrz sieci prywatnej. Oznacza to, że jeśli masz w firmie kilka podsieci połączonych routerami, urządzenia mogą się między nimi komunikować za pomocą tych adresów, ale ruch ten nigdy nie wyjdzie do internetu.
Zakres fc00::/7 dzieli się na dwie części:
fc00::/8 – zarezerwowane dla adresów przydzielanych centralnie (choć obecnie ten mechanizm nie jest jeszcze w pełni zdefiniowany i używany).fd00::/8 – zakres do użytku lokalnego, gdzie administrator sam generuje losowy identyfikator globalny (40 bitów), aby zminimalizować ryzyko kolizji adresów przy ewentualnym łączeniu dwóch sieci (np. podczas fuzji firm).Aby łatwiej było zapamiętać, kiedy stosować dany zakres, warto spojrzeć na ich bezpośrednie porównanie:
fe80::/10 działa tylko w obrębie jednego segmentu (linku). fc00::/7 działa w całej Twojej sieci wewnętrznej, przechodząc przez routery.2000::/3).Ciekawostką jest fakt, że adresy ULA dają ogromną niezależność. Jeśli zmienisz dostawcę internetu, Twoje globalne adresy IPv6 ulegną zmianie, co mogłoby sparaliżować komunikację między wewnętrznymi serwerami, drukarkami czy systemami monitoringu. Jeśli jednak skonfigurujesz sieć w oparciu o prefiks fd00::/8, Twoja wewnętrzna infrastruktura pozostanie nienaruszona, niezależnie od tego, co dzieje się na styku z internetem.
Jeśli zastanawiasz się, jak szeroki jest zakres fc00::/7, spójrzmy na to od strony binarnej. Prefiks /7 oznacza, że pierwsze 7 bitów jest stałych.
fc binarnie: 1111 1100.1111 110.fc) lub jedynką (fd).Dlatego zakres fc00::/7 obejmuje wszystko, co zaczyna się od fc00... aż do fdff.... To gigantyczna przestrzeń adresowa, która pozwala na stworzenie milionów podsieci wewnątrz jednej organizacji.
Z kolei fe80::/10 po rozpisaniu binarnym (1111 1110 10) pokazuje, że stałe są pierwsze 10 bitów, co w zapisie szesnastkowym daje nam zakres od fe80 do febf. W codziennej praktyce sieciowej wykorzystuje się jednak tylko początek tego pasma.
Podsumowując, fe80::/10 to Twój niezbędny "łącznik" z najbliższym sąsiadem w kablu, natomiast fc00::/7 to Twój prywatny plac zabaw, nad którym masz pełną kontrolę i który pozwala na budowanie rozbudowanych struktur sieciowych bez wychodzenia w świat zewnętrzny.