Gość (5.172.*.*)
Deklaracja Budapeszteńska, znana również jako Memorandum Budapeszteńskie, to dokument podpisany w 1994 roku, który miał na celu zapewnienie Ukrainie gwarancji bezpieczeństwa w zamian za jej decyzję o zrzeczeniu się broni jądrowej, pozostałej po rozpadzie Związku Radzieckiego. Memorandum zostało podpisane przez cztery państwa: Ukrainę, Rosję, Stany Zjednoczone i Wielką Brytanię.
Główne postanowienia Memorandum obejmowały:
Poszanowanie suwerenności i istniejących granic Ukrainy: Sygnatariusze zobowiązali się do uznania i poszanowania granic Ukrainy.
Zaniechanie użycia siły: Państwa-sygnatariusze zobowiązały się do powstrzymania się od użycia siły przeciwko integralności terytorialnej lub politycznej Ukrainy.
Unikanie presji ekonomicznej: Memorandum zakładało powstrzymanie się od stosowania presji ekonomicznej mającej na celu podporządkowanie Ukrainy interesom któregokolwiek z sygnatariuszy.
Wsparcie w przypadku agresji: W przypadku agresji z użyciem broni jądrowej na Ukrainę, sygnatariusze mieli podjąć działania na rzecz pomocy Ukrainie.
Wartość gwarancji międzynarodowych, takich jak te zawarte w Memorandum Budapeszteńskim, jest często przedmiotem dyskusji. W praktyce, wartość takich gwarancji zależy od woli politycznej i zdolności sygnatariuszy do ich egzekwowania. W przypadku Memorandum Budapeszteńskiego, jego skuteczność została poddana w wątpliwość w 2014 roku, kiedy Rosja dokonała aneksji Krymu. Ukraina i wiele państw zachodnich uznały to za naruszenie postanowień Memorandum, podczas gdy Rosja argumentowała, że sytuacja była bardziej złożona i że Memorandum nie było formalnym traktatem międzynarodowym, a raczej deklaracją polityczną.
Ta sytuacja pokazała, że gwarancje bezpieczeństwa, które nie są poparte formalnymi traktatami z mechanizmami egzekwowania, mogą być trudne do realizacji w praktyce. Dlatego też wartość takich gwarancji często zależy od bieżących relacji międzynarodowych i sytuacji geopolitycznej.