To bardzo ciekawe pytanie, które dotyka sedna polskiej kultury językowej i onomastyki, czyli nauki o imionach. Masz rację, że w języku polskim istnieje silna tendencja do tworzenia par imion męskich i żeńskich, często poprzez dodanie końcówki -a (jak np. Stanisław → Stanisława) lub adaptację formy obcej (jak Karol → Karolina).

Dlaczego więc Grzegorz i Katarzyna są takimi "samotnikami"? Odpowiedź leży w etymologii (pochodzeniu) tych imion oraz w tradycji ich używania w Polsce.

Skąd się biorą imienne pary?

Zacznijmy od przykładów, które podałeś, bo one pokazują dwa główne mechanizmy tworzenia par:

1. Imiona słowiańskie (rodzime): Stanisław i Stanisława. Te imiona, podobnie jak Bogdan/Bogdana, Wojciech/Wojciecha (choć to drugie jest rzadkie), czy Kazimierz/Kazimiera, były tworzone w ramach słowiańskiej kultury językowej. Końcówka -a była naturalnym i prostym sposobem na gramatyczne oznaczenie rodzaju żeńskiego. W tym przypadku imiona są symetryczne i mają to samo znaczenie: "ten, który staje się sławny" (Stanisław).
2. Imiona obce (zapożyczone): Karol i Karolina. Imię Karol pochodzi od germańskiego Karl (lub łacińskiego Carolus). Karolina to natomiast zdrobnienie lub forma pochodna (deminutywna) od Carola (żeńska forma Carolus) lub Karl. Zostało zapożyczone jako osobne imię, a nie jako proste dodanie -a do Karola. Podobnie jest z Jan/Janina czy Piotr/Piotra (które jest bardzo rzadkie, ale istnieje).

Dlaczego nie ma Grzegorzy?

Imię Grzegorz pochodzi z języka greckiego, od słowa Gregorios (przez łacińską formę Gregorius), które oznacza "czuwający" lub "czujny". Jest to imię o silnym rodowodzie chrześcijańskim, noszone przez wielu papieży i świętych.

W innych językach, szczególnie tych, które zachowały formę łacińską, istnieje jego żeński odpowiednik:

• Łacina: Gregorius (męski) → Gregoria (żeński).
• Angielski: Gregory → Gregoria (rzadkie) lub Greta (choć Greta jest częściej skracane od Małgorzaty).

W języku polskim, choć teoretycznie można by utworzyć formę Grzegorza (dodając -a do tematu, tak jak w przypadku imion słowiańskich) lub Gregorii (od łacińskiej Gregorii), te formy nigdy nie przyjęły się w powszechnym użyciu.

Najbardziej prawdopodobne powody braku popularności żeńskiej formy:

• Trudność fonetyczna: Imię Grzegorz jest już samo w sobie dość trudne do wymówienia dla obcokrajowców. Dodanie końcówki -a do rdzenia zakończonego na rz (lub g w temacie) mogłoby dać formę, która brzmi zbyt twardo lub jest nieintuicyjna dla polskiego ucha.
• Brak tradycji: Imię Grzegorz było w Polsce bardzo popularne, ale jego żeński odpowiednik nigdy nie zyskał popularności, co mogło być spowodowane brakiem silnej, wczesnej tradycji kulturowej (np. świętej Gregorii o takim znaczeniu, jak św. Katarzyna).
• Obecność Gregorii: Choć rzadko, imię Gregoria jest znane w onomastyce i pojawia się w dyskusjach jako teoretyczny żeński odpowiednik Grzegorza. Jednak nie jest ono wpisane w polską tradycję imienniczą.

Dlaczego nie ma męskiej formy Katarzyny?

W przypadku Katarzyny sytuacja jest odwrotna i jeszcze bardziej jednoznaczna.

Imię Katarzyna pochodzi z greckiego słowa katharós, które oznacza "czysty", "bez skazy". Imię to jest silnie zakorzenione w tradycji chrześcijańskiej dzięki św. Katarzynie Aleksandryjskiej, co przyczyniło się do jego ogromnej popularności w całej Europie.

Kluczowa informacja jest taka, że imię Katarzyna nie ma bezpośredniego, etymologicznego męskiego odpowiednika.

• Brak męskiego rdzenia: Nie ma męskiego imienia, od którego Katarzyna by się wywodziła, tak jak Karolina od Karola. Katarzyna jest imieniem, które weszło do języka jako żeńskie i takie pozostało.
• Teoretyczne próby: W innych językach i w onomastyce pojawiały się próby tworzenia męskich form, np. łacińskie Catharinus, ale są one archaiczne, rzadkie i nigdy nie przyjęły się w powszechnym użyciu.
• Podobieństwo fonetyczne: Niektórzy językoznawcy i miłośnicy imion szukają fonetycznie podobnych imion, takich jak Krystian czy Krzysztof (które mają podobne zdrobnienia, np. Kit, ale są to inne imiona).

Ciekawostka: Katarzynki

Choć nie ma męskiego imienia Katarzyn, w polskiej tradycji ludowej istnieje zwyczaj Katarzynek, który stanowił męski odpowiednik Andrzejek. W noc z 24 na 25 listopada (wigilia św. Katarzyny) kawalerowie wróżyli sobie przyszłą żonę. To pokazuje, że choć imię pozostało żeńskie, tradycja kulturowa stworzyła dla niego męski odpowiednik w kontekście obrzędowym.

Podsumowując, brak żeńskiego imienia Grzegorza i męskiego imienia Katarzyn wynika z historycznych procesów zapożyczania i adaptacji imion greckich i łacińskich. W przeciwieństwie do słowiańskich imion, które łatwo tworzyły pary, imiona obce weszły do języka polskiego w jednej, utrwalonej formie i nie zawsze posiadały popularny, symetryczny odpowiednik płciowy. Język polski nie jest tu "wadliwy" – po prostu tradycja i historia zadecydowały, które imiona będą tworzyć pary, a które pozostaną "jednopłciowe".