Jakie masz pytanie?

lub

Jak zmieniłaby się sytuacja na rynku nieruchomości, gdyby zezwolono na budowę mieszkań o powierzchni od 15 m² oraz lokali mieszkalnych od drugiego poziomu podziemnego włącznie, przy założeniu, że inwestor realizujący całe osiedle musi zapewnić budynek handlowo-usługowy, plac zabaw, pełną infrastrukturę drogową oraz przekazać gminie budynek na żłobek lub przedszkole, i jak wpłynęłoby to na ceny mieszkań?

wpływ mikrokawalerek na rynek koszty budowy infrastruktury zmiana cen mieszkań
avatar

Gość (188.146.*.*)



Odpowiedź:

Rynek nieruchomości w Polsce od lat zmaga się z problemem wysokich cen i ograniczonej dostępności gruntów w centrach dużych miast. Wprowadzenie tak radykalnych zmian, jak obniżenie minimalnego metrażu mieszkania do 15 m² oraz dopuszczenie lokali mieszkalnych na poziomach podziemnych, wywołałoby prawdziwe trzęsienie ziemi. Choć na pierwszy rzut oka mogłoby się wydawać, że to prosty sposób na tańsze lokum, rzeczywistość ekonomiczna i urbanistyczna jest znacznie bardziej złożona. Taki scenariusz to gra kompromisów między gęstością zabudowy a kosztownymi zobowiązaniami infrastrukturalnymi nakładanymi na deweloperów.

Mikrokawalerki 15 m² – nowa definicja progu wejścia

Obecnie polskie przepisy stanowią, że minimalna powierzchnia użytkowa mieszkania musi wynosić 25 m². Zmniejszenie tego limitu do 15 m² otworzyłoby rynek na zupełnie nową grupę odbiorców – studentów, młodych profesjonalistów na starcie kariery oraz inwestorów szukających lokali pod wynajem krótkoterminowy. Z punktu widzenia dewelopera, mniejszy metraż to wyższa marża z metra kwadratowego, ale też wyższe koszty budowy w przeliczeniu na jednostkę (więcej pionów kanalizacyjnych, liczników i ścian działowych).

Dla kupującego oznaczałoby to obniżenie „bariery wejścia”. Mieszkanie o powierzchni 15 m² w dobrej lokalizacji byłoby sumarycznie tańsze niż standardowa kawalerka, co mogłoby zwiększyć dostępność kredytową dla osób o niższych dochodach. Z drugiej strony, masowa budowa tak małych lokali mogłaby prowadzić do powstania tzw. „mikroapartamentowców”, które w dłuższej perspektywie mogą generować problemy społeczne związane z dużą rotacją mieszkańców i brakiem poczucia wspólnoty.

Życie pod ziemią, czyli mieszkania na poziomie -2

Dopuszczenie lokali mieszkalnych na kondygnacjach podziemnych to najbardziej kontrowersyjny element tej wizji. Obecnie przepisy techniczne wymagają, aby pomieszczenia przeznaczone na pobyt ludzi miały zapewniony odpowiedni dostęp do światła dziennego. Budowa mieszkań na poziomie -2 wymagałaby rewolucji w technologii oświetleniowej (np. światłowody doprowadzające słońce, świetliki tunelowe) oraz systemach wentylacji i hydroizolacji.

Koszt budowy kondygnacji podziemnych jest znacznie wyższy niż naziemnych ze względu na konieczność zabezpieczenia wykopów, walkę z wodami gruntowymi i wymogi konstrukcyjne. Mieszkania te, mimo braku tradycyjnych okien z widokiem, mogłyby być atrakcyjne cenowo jako „bazy wypadowe” w centrach miast lub lokale typu studio dla osób pracujących głównie w nocy. Jednak ich wpływ na zdrowie psychiczne i komfort życia mieszkańców pozostaje dużym znakiem zapytania, co mogłoby wpłynąć na ich niższą wartość rynkową w porównaniu do lokali naziemnych.

Infrastruktura jako „podatek” od gęstości zabudowy

W opisanym modelu deweloper nie tylko buduje bloki, ale staje się niemalże współtwórcą tkanki miejskiej. Obowiązek wybudowania budynku handlowo-usługowego, placu zabaw, dróg oraz przekazania gminie gotowego żłobka lub przedszkola to ogromne obciążenie finansowe. W obecnych realiach rynkowych takie inwestycje towarzyszące potrafią pochłonąć od kilku do kilkunastu procent całkowitego budżetu projektu.

Taki mechanizm przeniósłby ciężar budowy infrastruktury społecznej z samorządu na inwestora prywatnego. Dla mieszkańców osiedla to ogromna zaleta – mają wszystko „pod ręką”. Dla dewelopera oznacza to jednak konieczność bardzo precyzyjnego liczenia rentowności. Aby taki projekt się opłacił, deweloper musiałby budować bardzo gęsto (stąd potrzeba mieszkań 15 m² i lokali podziemnych), by zrekompensować sobie koszty budowy przedszkola czy dróg, które oddaje za darmo miastu.

Jak zmieniłyby się ceny mieszkań?

Wpływ na ceny byłby dwutorowy i zależy od tego, na który wskaźnik patrzymy:

  1. Cena całkowita za lokal: Prawdopodobnie spadłaby w segmencie najmniejszych jednostek. Mieszkanie 15 m² byłoby w zasięgu osób, których dziś nie stać na 25 m². To mogłoby wyhamować wzrost cen najmu w najtańszym segmencie.
  2. Cena za metr kwadratowy: Ta niemal na pewno by wzrosła. Deweloper musi wliczyć koszt budowy przedszkola, dróg i infrastruktury w cenę każdego sprzedawanego metra kwadratowego. Im więcej „darmowych” usług dla gminy, tym droższy staje się każdy metr mieszkania.
  3. Wartość gruntów: Działki z pozwoleniem na tak intensywną zabudowę stałyby się niebotycznie drogie. Możliwość budowania „w dół” i zagęszczania jednostek mieszkalnych sprawiłaby, że właściciele gruntów windowaliby ceny, co ostatecznie również przełożyłoby się na cenę końcową dla klienta.

Ciekawostka: Czy to już gdzieś działa?

W miastach takich jak Tokio czy Hongkong mikromieszkania o powierzchni nawet poniżej 10 m² są codziennością, jednak wynikają one z ekstremalnego braku miejsca, a nie z wyboru urbanistycznego. Z kolei w Londynie coraz częściej buduje się tzw. „iceberg homes” – luksusowe rezydencje z rozbudowanymi poziomami podziemnymi (baseny, kina, siłownie), choć rzadko służą one jako główne sypialnie ze względu na brak światła. Polska propozycja łączenia mikra-apartamentów z rozbudowaną infrastrukturą społeczną byłaby unikalnym eksperymentem na skalę europejską, próbującym połączyć azjatycką gęstość zabudowy z europejskim modelem państwa opiekuńczego.

Podsumowując, rynek stałby się bardziej spolaryzowany. Z jednej strony mielibyśmy bardzo drogie, luksusowe apartamenty, a z drugiej – masowo produkowane, ultra-kompaktowe jednostki w „miastach w mieście”, gdzie cena za metr byłaby wysoka, ale jednostkowy koszt zakupu pozwalałby na realizację marzeń o własnym kącie. Gra toczyłaby się o to, czy komfort wynikający z nowej infrastruktury (żłobek, drogi) zrównoważyłby niedogodności wynikające z życia na bardzo małej przestrzeni lub pod ziemią.

Podziel się z innymi: