Gość (83.4.*.*)
Zjawisko „AI slop”, czyli masowo produkowanych, niskiej jakości treści generowanych przez sztuczną inteligencję, zalało platformy takie jak YouTube czy TikTok. Szczególnie mocno oberwało się tematyce psychologii głębi, a konkretnie postaci Carla Gustava Junga. Filmy te, trwające często od 30 do 90 minut, są konstruowane według specyficznego schematu, który ma na celu oszukanie algorytmów i zatrzymanie widza jak najdłużej, mimo że merytorycznie oferują niewiele więcej niż bełkot.
Najbardziej uderzającą cechą tych produkcji jest ich niesamowita rozwlekłość wynikająca z powtarzalności. Skrypt generowany przez modele językowe (takie jak starsze wersje GPT) często kręci się wokół tych samych trzech lub czterech definicji. W ciągu 40-minutowego filmu widz może usłyszeć dziesięć różnych parafraz tego, czym jest „Cień” (Shadow) lub „Nieświadomość zbiorowa”.
Dla przeciętnego odbiorcy jest to nużące, ponieważ film nie posiada struktury logicznej ani progresji wiedzy. Zamiast budować argumentację, AI generuje kolejne bloki tekstu, które brzmią mądrze, ale nie wnoszą nic nowego. To klasyczny przykład „lania wody”, gdzie algorytm stara się wypełnić czas, aby wideo mogło pomieścić więcej reklam.
Filmy te są zazwyczaj montowane przez automatyczne narzędzia. Co dokładnie w nich znajdziemy?
Osoby krytykujące te filmy – nawet te, które nie czytały „Czerwonej Księgi” – zauważają, że treść jest skrajnie nierzetelna. AI ma tendencję do mieszania pojęć. W takich produkcjach Jung często brzmi jak tani coach motywacyjny lub guru New Age.
Najczęstsze błędy to:
Nie trzeba być psychologiem, aby poczuć, że coś jest nie tak. Ludzki mózg jest bardzo wyczulony na brak autentyczności. Kiedy oglądamy film stworzony przez człowieka, czujemy pasję, selekcję informacji i chęć przekazania konkretnej myśli. W produkcjach AI o Jungu tego brakuje.
Widz odnosi wrażenie, że „ktoś do niego mówi, ale nic nie mówi”. To poczucie marnowania czasu w połączeniu z hipnotycznym, nudnym tonem lektora wywołuje irytację. Krytyka płynie więc nie tylko z kręgów akademickich, ale od zwykłych użytkowników, którzy szukali wartościowej wiedzy, a trafili na cyfrowy produkt „jungopodobny”, stworzony wyłącznie dla zasięgów i zysków z reklam.
Choć Carl Jung zmarł w 1961 roku, jego teorie o „nieświadomości zbiorowej” są dziś często przywoływane w kontekście internetu i algorytmów. Niektórzy badacze kultury sugerują, że internet stał się nowoczesnym medium dla archetypów. Ironią losu jest więc fakt, że to właśnie bezduszne algorytmy, będące przeciwieństwem ludzkiej duszy, którą Jung tak pilnie badał, są dziś głównym dystrybutorem (często zniekształconej) wiedzy o jego dokonaniach.