Gość (37.30.*.*)
Ludzka ręka to prawdziwy majstersztyk ewolucji. Dzięki swojej skomplikowanej budowie pozwala nam zarówno na wykonywanie precyzyjnych operacji chirurgicznych, jak i na podnoszenie ciężkich przedmiotów. Choć na co dzień o tym nie myślimy, każda nasza dłoń to skomplikowany mechanizm składający się z aż 27 kości. To niemal jedna czwarta wszystkich kości w całym ludzkim ciele! Aby lepiej zrozumieć, jak to wszystko działa, warto podzielić rękę na trzy główne sekcje: nadgarstek, śródręcze oraz palce.
Nadgarstek to najbardziej skomplikowana część dłoni pod względem liczby elementów. Składa się on z 8 małych kości, które są ułożone w dwóch rzędach – bliższym (bliżej przedramienia) i dalszym (bliżej palców). Ich nieregularne kształty pozwalają na wykonywanie szerokiego zakresu ruchów obrotowych i bocznych.
W skład nadgarstka wchodzą:
Ciekawostką jest fakt, że kość łódeczkowata jest najczęściej ulegającą urazom kością nadgarstka, zwłaszcza podczas niefortunnych upadków na wyprostowaną dłoń. Z kolei kość grochowata jest tak mała, że można ją łatwo wyczuć jako twardy guzek u podstawy dłoni po stronie małego palca.
Idąc dalej w stronę palców, trafiamy na śródręcze. Tutaj sprawa jest nieco prostsza, ponieważ składa się ono z 5 kości śródręcza. Są to kości długie, które tworzą szkielet samej dłoni (to, co czujemy pod skórą na grzbiecie ręki).
Każda z tych kości odpowiada jednemu palcowi. Są one numerowane od I do V, zaczynając od strony kciuka. To właśnie te kości łączą się z nadgarstkiem z jednej strony i z paliczkami z drugiej, tworząc podstawę dla naszych mięśni i ścięgien.
Ostatnim elementem układanki są kości palców, zwane paliczkami. W jednej ręce mamy ich łącznie 14. Choć mamy pięć palców, liczba kości w każdym z nich nie jest taka sama:
Jeśli zsumujemy wszystkie te elementy, otrzymamy wynik:
Warto pamiętać, że obie nasze dłonie to łącznie 54 kości. Biorąc pod uwagę, że dorosły człowiek ma ich w całym ciele około 206, ręce stanowią ogromną część naszego szkieletu. Tak duża liczba drobnych elementów jest niezbędna, by zapewnić nam niesamowitą mobilność i chwytność, które odróżniają nas od większości innych stworzeń na Ziemi.
Dzieci rodzą się z mniejszą liczbą "twardych" kości w nadgarstku. Wiele z nich na początku składa się z tkanki chrzęstnej, która kostnieje dopiero z czasem. Proces ten kończy się zazwyczaj dopiero około 12. roku życia, co jest jednym z powodów, dla których nadgarstki dzieci są znacznie bardziej elastyczne, ale też podatne na specyficzne rodzaje urazów.