Twórczość Agnieszki Osieckiej to prawdziwy labirynt, w którym te same frazy potrafią powracać w zupełnie różnych kontekstach, melodiach i interpretacjach. Jeśli kojarzysz wers o „wspomnieniach zamienionych w polne myszy”, to Twoja intuicja Cię nie myli — taka wersja tekstu nie tylko istnieje, ale jest jednym z najbardziej malowniczych przykładów poetyckiej wyobraźni autorki. Choć najpopularniejsza wersja piosenki „Już do ciebie serca nie mam” w wykonaniu Magdy Umer kończy się inaczej, to wersja z „polnymi myszami” funkcjonuje jako niemal odrębny utwór.

Dwie piosenki, jeden początek

Zagadka „polnych myszy” bierze się stąd, że Agnieszka Osiecka napisała dwa teksty zaczynające się od tych samych słów: „Już do ciebie serca nie mam”. Stały się one podstawą dla dwóch zupełnie różnych kompozycji:

1. Wersja Magdy Umer (muzyka Jerzy Andrzej Marek): To ta najbardziej znana, liryczna i smutna ballada. Kończy się ona słowami: „Już do ciebie serca nie mam, a do siebie — żal” lub frazą o płynącej rzece.
2. Wersja „W dziką jabłoń cię zaklęłam” (muzyka Adam Sławiński): To właśnie w tym utworze pojawia się poszukiwana przez Ciebie fraza. Piosenka ta, znana również pod tytułem „Jabłoń”, ma zupełnie inny klimat — bardziej baśniowy, niemal magiczny.

Tekst z „polnymi myszami”

Wersja, o którą pytasz, jest częścią dłuższego wiersza (lub piosenki), który zaczyna się od słów: „Przyjechałam taka smutna — sam rozumiesz, co i jak...”. Refren lub zakończenie tej wersji brzmi następująco:

„Już do ciebie serca nie mam,
w dziką jabłoń cię zaklęłam,
a wspomnienia, czy pan słyszy —
zamieniłam w polne myszy...”

To niezwykle plastyczny obraz — bolesne wspomnienia nie są tu ciężarem, lecz zostają „rozproszone”, zamienione w małe, żyjące własnym życiem stworzenia, które znikają w trawie. Cały utwór jest pełen leśnych i jesiennych metafor: mowa w nim o żołędziach, w których zatrzasnęły się stare łzy, oraz o cierpkim smaku dzikich jagód.

Kto śpiewał tę wersję?

Jeśli chcesz usłyszeć te słowa, szukaj wykonań pod tytułem „W dziką jabłoń cię zaklęłam”. Najsłynniejsze interpretacje należą do:

• Łucji Prus — jej głos idealnie oddaje eteryczny charakter tego tekstu.
• Krystyny Konarskiej — wersja z lat 60., nagrana dla Radiowego Studia Piosenki.
• Zofii Kucówny — interpretacja aktorska, pełna głębi i zrozumienia tekstu.
• Eweliny Flinty — nowsza, bardzo energetyczna i doceniana interpretacja z Przeglądu Piosenki Aktorskiej.

Dlaczego Osiecka to zrobiła?

Agnieszka Osiecka często bawiła się swoimi tekstami. Zdarzało się, że jeden wiersz trafiał do kilku kompozytorów, a każdy z nich wyciągał z niego inną emocję. Czasami autorka dopisywała nowe zwrotki do istniejących już motywów, tworząc warianty „dla dorosłych”, „kabaretowe” lub — jak w tym przypadku — „baśniowe”.

Fraza o polnych myszach nadaje utworowi charakteru ludowego zaklęcia. To już nie jest tylko narzekanie na nieszczęśliwą miłość, ale próba magicznego odcięcia się od przeszłości. Zaklęcie kogoś w drzewo i „rozgonienie” wspomnień pod postacią gryzoni to zabieg godny najlepszej literatury fantasy, zamknięty w krótkiej formie piosenki aktorskiej.

Ciekawostka: Symbolika myszy u Osieckiej

Warto zauważyć, że myszy w twórczości Osieckiej pojawiają się rzadko, ale zawsze w ciekawym kontekście. Często symbolizują coś drobnego, co „gryzie” duszę lub — jak w tym przypadku — coś, co pozwala pamięci się rozdrobnić i przestać boleć. Zamiana wielkiego, ciężkiego wspomnienia w małą polną mysz to w psychologii poetyckiej Osieckiej forma autoterapii i pożegnania z dawnym uczuciem.