Gość (188.146.*.*)
Sierpień 1920 roku to jeden z tych momentów w historii, w których losy całego kontynentu ważyły się na ostrzu bagnetu. Armia Czerwona pod dowództwem Michaiła Tuchaczewskiego stała u wrót Warszawy, a Włodzimierz Lenin nie krył swoich ambicji: Polska miała być jedynie „czerwonym pomostem”, po którym rewolucja bolszewicka przejdzie do serca Europy. Gdyby Bitwa Warszawska zakończyła się klęską Polaków, dzisiejsza mapa, kultura i sytuacja polityczna naszego kontynentu byłyby nie do poznania.
Pierwszym i najbardziej bezpośrednim skutkiem upadku Warszawy byłaby likwidacja dopiero co odzyskanej niepodległości Polski. Zamiast II Rzeczypospolitej, na mapie pojawiłaby się Polska Socjalistyczna Republika Rad. Rząd Tymczasowy, z Julianem Marchlewskim i Feliksem Dzierżyńskim na czele, już czekał w Białymstoku na sygnał do przejęcia władzy.
Dla Polaków oznaczałoby to dekady brutalnej sowietyzacji, kolektywizacji rolnictwa i walki z Kościołem znacznie wcześniej, niż miało to miejsce po 1945 roku. Elity intelektualne i wojskowe prawdopodobnie zostałyby zgładzone w masowych egzekucjach, podobnych do tych, które znamy z Katynia, ale na znacznie większą skalę i dwadzieścia lat wcześniej.
Warto pamiętać, że dla bolszewików Polska była tylko przeszkodą w drodze do Niemiec. Republika Weimarska w 1920 roku była krajem pogrążonym w chaosie, wyniszczonym przez traktat wersalski, hiperinflację i niepokoje społeczne. Ruchy komunistyczne, takie jak Związek Spartakusa, były tam niezwykle silne.
Gdyby Armia Czerwona dotarła do granicy niemieckiej i połączyła siły z tamtejszymi rewolucjonistami, Europa Środkowa stałaby się potężnym blokiem komunistycznym. Połączenie rosyjskich zasobów surowcowych z niemiecką technologią i przemysłem stworzyłoby imperium, któremu trudno byłoby się przeciwstawić jakiejkolwiek koalicji państw zachodnich.
To jedno z najciekawszych pytań w historii alternatywnej. Jeśli komunizm zapanowałby w Niemczech już w latach 20., Adolf Hitler i partia nazistowska prawdopodobnie nigdy nie doszliby do władzy. Narodowy socjalizm wyrósł bowiem w dużej mierze na strachu przed „czerwonym zagrożeniem”. Bez tego paliwa politycznego, historia III Rzeszy mogłaby się nigdy nie wydarzyć.
Zamiast tego moglibyśmy być świadkami wielkiego starcia między blokiem komunistycznym (Rosja, Polska, Niemcy) a mocarstwami kolonialnymi, takimi jak Francja i Wielka Brytania. Taka wojna mogłaby wybuchnąć znacznie wcześniej i mieć zupełnie inny przebieg, prawdopodobnie kończąc się całkowitą dominacją Związku Radzieckiego nad kontynentem.
Lord Edgar D'Abernon, brytyjski dyplomata i świadek wydarzeń 1920 roku, uznał Bitwę Warszawską za osiemnastą najważniejszą bitwę w historii świata. Twierdził on, że gdyby nie zwycięstwo Polaków, cywilizacja zachodnia w formie, jaką znamy, przestałaby istnieć, a komunizm zalałby Europę Zachodnią jeszcze przed nadejściem lat 30.
Gdyby bolszewicy wygrali w 1920 roku, dzisiejsza Europa mogłaby przypominać wielki skansen postkomunistyczny. Prawdopodobnie nie istniałaby Unia Europejska w obecnym kształcie, a standard życia na zachodzie kontynentu byłby znacznie niższy, zbliżony do tego, co znamy z krajów bloku wschodniego okresu PRL.
Język rosyjski mógłby być głównym językiem wykładowym na uniwersytetach w Berlinie czy Paryżu, a granice między państwami byłyby jedynie umownymi liniami wewnątrz jednego, gigantycznego superpaństwa sterowanego z Moskwy. Architektura europejskich miast mogłaby być zdominowana przez socrealizm, a wolność słowa i demokracja parlamentarna mogłyby być pojęciami znanymi jedynie z zakazanych książek historycznych.
Zwycięstwo w 1920 roku dało Europie dwadzieścia lat oddechu i pozwoliło na uformowanie się nowoczesnych tożsamości narodowych w Europie Środkowo-Wschodniej. Choć po II wojnie światowej żelazna kurtyna i tak zapadła, to fundamenty położone w okresie międzywojennym pozwoliły narodom takim jak Polska przetrwać czas radzieckiej dominacji i ostatecznie odzyskać pełną suwerenność w 1989 roku. Bez 1920 roku, powrót do wolnego świata mógłby być znacznie trudniejszy, o ile w ogóle możliwy.