Gość (83.4.*.*)
Geopolityka to fascynująca dziedzina, która potrafi rozpalać wyobraźnię nie tylko strategów wojskowych, ale i każdego, kto interesuje się układem sił na świecie. Gdybyśmy mieli stworzyć całkowicie nowy, niezależny od NATO i Unii Europejskiej sojusz obronny, łączący Kanadę, Grenlandię oraz niemal całą Europę (z wyłączeniem jej wschodnich rubieży), musielibyśmy szukać nazwy, która oddaje unikalny charakter tego regionu. Taki sojusz skupiałby się przede wszystkim na kontroli Północnego Atlantyku oraz Arktyki.
Najbardziej naturalnym kierunkiem przy tworzeniu nazwy dla organizacji międzynarodowej jest odwołanie się do położenia geograficznego. W tym przypadku kluczowym elementem łączącym Kanadę, Grenlandię i Europę jest Ocean Atlantycki oraz bliskość bieguna północnego.
Tarcza Borealna (Boreal Shield) – to nazwa, która brzmi dumnie i solidnie. Słowo „borealny” odnosi się do północy, a „tarcza” jednoznacznie sugeruje defensywny charakter sojuszu. Idealnie pasuje do bloku państw, które chronią północne szlaki handlowe i dostęp do Arktyki.
Pakt Północnoatlantyckiego Kręgu (North Atlantic Circle Pact) – choć brzmi nieco bardziej technokratycznie, precyzyjnie określa zasięg działania. Taka nazwa sugerowałaby, że kraje te tworzą zamknięty pierścień bezpieczeństwa wokół kluczowego basenu wodnego.
Sojusz Arktyczno-Europejski (Arctic-European Alliance - AEA) – to propozycja dla tych, którzy cenią prostotę. Od razu wskazuje na dwa główne filary tej współpracy: potęgę terytorialną Kanady i Grenlandii w Arktyce oraz potencjał militarno-gospodarczy Europy.
Jeśli sojusz miałby mieć bardziej nowoczesny lub symboliczny wydźwięk, można sięgnąć po mitologię lub metafory.
Projekt Hyperborea – w mitologii greckiej Hyperborea była krainą wiecznej szczęśliwości położoną na dalekiej północy, „za północnym wiatrem”. Nazwa ta nadawałaby sojuszowi aurę elitarności i tajemniczości, podkreślając jego północne korzenie.
Aegis of the North (Egida Północy) – egida to tarcza Zeusa, symbol niezniszczalnej ochrony. Połączenie jej z północą sugeruje, że Kanada i Europa tworzą wspólny, nieprzenikniony system obrony przeciwko jakimkolwiek zagrożeniom zewnętrznym.
Konfederacja Meridianu Zero – nazwa nawiązująca do faktu, że sojusz ten obejmowałby tereny, przez które przechodzą kluczowe południki łączące zachodnią półkulę z Europą. To nazwa nowoczesna, pasująca do świata zdominowanego przez technologię i precyzyjną logistykę.
Wykluczenie tych państw tworzy bardzo konkretną granicę strategiczną. Taki sojusz przestałby być „ogólnoeuropejski”, a stałby się sojuszem „Zachodu i Północy”. Granica wschodnia sojuszu opierałaby się na linii od Finlandii i krajów bałtyckich, przez Polskę, aż po Rumunię.
W takim układzie głównym zadaniem organizacji byłaby ochrona tzw. luki GIUK (Greenland, Iceland, United Kingdom). To kluczowy korytarz morski, przez który muszą przepłynąć okręty podwodne i flota nawodna, aby wydostać się z północnej Rosji na otwarty Atlantyk. Sojusz Kanady, Grenlandii i Europy kontrolowałby ten obszar w 100%, czyniąc z północnego oceanu swoje „wewnętrzne jezioro”.
Czy wiesz, że choć Grenlandia jest największą wyspą świata i terytorium zależnym Danii, jej znaczenie militarne jest ogromne? Znajduje się tam baza Thule (obecnie Pituffik Space Base), która jest kluczowym elementem amerykańskiego systemu wczesnego ostrzegania przed pociskami balistycznymi. W sojuszu obejmującym Kanadę i Europę, Grenlandia nie byłaby tylko „lodowym pustkowiem”, ale centralnym punktem dowodzenia i obserwacji całej północnej półkuli.
W świecie dyplomacji skróty są równie ważne co pełne nazwy. Oto kilka propozycji, które dobrze brzmią w języku polskim i angielskim:
Stworzenie takiego sojuszu wymagałoby ogromnej gimnastyki dyplomatycznej, zwłaszcza w kwestii niezależności od struktur USA (które w NATO odgrywają kluczową rolę). Jednak nazwa „Tarcza Borealna” lub „Egida Północy” z pewnością oddawałaby ducha potęgi, jaką reprezentowałby taki blok państw.