Gość (37.30.*.*)
Wprowadzenie tak szerokiego pakietu ogólnounijnych podatków, połączone z radykalnymi ulgami w sektorze zielonych technologii, byłoby krokiem milowym w stronę pełnej integracji fiskalnej Unii Europejskiej. Obecnie budżet UE opiera się głównie na składkach państw członkowskich oraz cłach, jednak wizja własnych zasobów finansowych Brukseli powraca w debatach politycznych regularnie. Taki scenariusz to nie tylko kwestia pieniędzy, ale przede wszystkim potężne narzędzie inżynierii społecznej i gospodarczej, które miałoby na celu przyspieszenie transformacji energetycznej oraz ujednolicenie rynku wewnętrznego.
Głównym sensem wprowadzenia dodatkowych podatków, takich jak CIT (2%), podatek Belki (10%) czy podatek od spadków i darowizn (5%), byłoby stworzenie tzw. "zasobów własnych" UE. Obecnie Unia musi spłacać gigantyczny dług zaciągnięty na Fundusz Odbudowy (NextGenerationEU). Bezpośrednie wpływy z CIT czy zysków kapitałowych pozwoliłyby Brukseli na finansowanie ogólnoeuropejskich projektów – od wspólnej obronności, przez infrastrukturę przesyłową, aż po badania nad sztuczną inteligencją – bez konieczności ciągłego negocjowania składek z każdym państwem z osobna.
Ujednolicenie opodatkowania kapitału (podatek Belki) i spadków mogłoby również ograniczyć zjawisko tzw. turystyki podatkowej wewnątrz Wspólnoty. Obecnie różnice w opodatkowaniu oszczędności czy majątku sprawiają, że kapitał ucieka do krajów o łagodniejszych przepisach, co zaburza konkurencję na jednolitym rynku.
Propozycja nałożenia wysokich stawek kwotowych na paliwa kopalne (np. 1 € dodatkowo do każdego litra benzyny czy metra sześciennego gazu) to nic innego jak próba wymuszenia natychmiastowej rezygnacji z węgla i ropy. Warto zauważyć, że przy obecnych cenach rynkowych, dodanie 1 € (ok. 4,30 zł) do litra paliwa oznaczałoby niemal podwojenie kosztów transportu.
Sens takiego działania opiera się na zasadzie „zanieczyszczający płaci”. Wysokie podatki od węgla (22,22 €/t) i gazu mają sprawić, że inwestycje w OZE staną się nie tylko wyborem etycznym, ale jedynym logicznym ekonomicznie. Z kolei opodatkowanie prądu (0,5 €/kWh) wydaje się kontrowersyjne w kontekście elektryfikacji, jednak mogłoby służyć jako mechanizm finansujący modernizację sieci energetycznych, które w całej Europie wymagają gigantycznych nakładów.
Wprowadzenie podatków od mięsa, cukru i oleju palmowego (10% + 0,1 €/kg) to bezpośrednie uderzenie w nawyki żywieniowe Europejczyków. Z punktu widzenia unijnej strategii „Od pola do stołu”, takie rozwiązanie ma dwa cele:
Ciekawostką jest fakt, że olej palmowy jest często wskazywany jako główna przyczyna wylesiania lasów deszczowych w Azji Południowo-Wschodniej. Opodatkowanie go na poziomie unijnym byłoby sygnałem proekologicznym wysłanym do globalnych dostawców.
Aby system nie doprowadził do całkowitego załamania gospodarczego i buntu społecznego, propozycja przewiduje silne bodźce pozytywne. Stawka 0% VAT na bilety kolejowe, lit (kluczowy składnik baterii) oraz pojazdy elektryczne i wodorowe na 15 lat ma stworzyć przeciwwagę dla drogich paliw kopalnych.
Sens tego rozwiązania tkwi w budowaniu przewagi konkurencyjnej europejskiego przemysłu. Zerowy VAT na lit i pojazdy EV obniżyłby koszty zakupu aut elektrycznych, czyniąc je dostępnymi dla klasy średniej, a nie tylko dla najbogatszych. Z kolei darmowy (pod względem podatkowym) transport kolejowy ma stać się realną alternatywą dla lotów krótkodystansowych i podróży samochodem spalinowym.
Mimo logicznej struktury, taki system niesie ze sobą ogromne ryzyka, o których warto wspomnieć:
Obecnie VAT na bilety kolejowe w UE jest bardzo zróżnicowany. Na przykład w Polsce wynosi on 8%, podczas gdy w niektórych krajach, jak Niemcy, został obniżony w ramach walki z kryzysem klimatycznym. Ujednolicenie tej stawki do 0% w całej Unii byłoby rewolucją, która mogłaby całkowicie zmienić sposób, w jaki podróżujemy między europejskimi stolicami.
Podsumowując, wprowadzenie tak kompleksowego systemu podatkowego miałoby na celu stworzenie zintegrowanego, zielonego supermocarstwa gospodarczego. Byłaby to jednak terapia szokowa, która wymagałaby niezwykle precyzyjnego zarządzania, aby uniknąć głębokich podziałów społecznych i gospodarczych.