Gość (83.4.*.*)
Zjawisko, o którym mowa, to jeden z najbardziej charakterystycznych elementów współczesnej estetyki generatywnej sztucznej inteligencji. Jeśli oglądasz masowo produkowane filmy o Carlu Gustavie Jungu – pełne mrocznych gabinetów, starych ksiąg i dymu z fajki – prawdopodobnie zauważyłeś, że niemal wszystko na ekranie wydaje się być w nieustannym ruchu. Odpowiedź na pytanie, co „pływa”, jest złożona: w rzeczywistości pływają zarówno obrazy, jak i tekst, ale robią to w nieco inny sposób i z różnych powodów technicznych.
To, co postrzegamy jako „pływanie” lub „płynięcie” obrazu, w terminologii technicznej nazywa się brakiem spójności czasowej (ang. temporal inconsistency). Modele wideo AI, takie jak starsze wersje Runway, Pika czy Luma, nie generują filmu tak, jak robi to kamera – klatka po klatce rejestrująca rzeczywistość. One „zgadują”, jak powinna wyglądać kolejna klatka na podstawie poprzedniej.
W filmach o Jungu najczęściej „pływają”:
Jeśli chodzi o tekst widoczny wewnątrz generowanych scen (np. tytuły na grzbietach ksiąg lub zapiski w „Czerwonej Księdze”), sytuacja jest jeszcze bardziej chaotyczna. Tekst w filmach AI nie tylko „pływa”, ale wręcz ewoluuje na naszych oczach.
Litery rzadko pozostają statyczne. Często zmieniają swój kształt, przechodząc z alfabetu łacińskiego w niezrozumiałe znaki przypominające runy lub glify. Wynika to z faktu, że dla modelu AI litera nie jest znakiem niosącym znaczenie, lecz specyficznym układem pikseli. Gdy model stara się utrzymać płynność ruchu, „zapomina”, że litera „A” powinna pozostać literą „A”, i płynnie przekształca ją w coś innego. To sprawia, że napisy na filmach wydają się żyć własnym życiem, co widzowie często interpretują jako celowy zabieg artystyczny mający oddać „głębię nieświadomości”.
Nie jest przypadkiem, że to właśnie postać Carla Gustava Junga dominuje w tego typu produkcjach. Jego teorie dotyczące archetypów, cienia i analizy snów idealnie rezonują z naturą samej sztucznej inteligencji. Algorytmy generatywne działają w sposób, który wielu badaczy kultury porównuje do ludzkiego śnienia – łączą ze sobą pozornie niepasujące fragmenty danych, tworząc surrealistyczne, pełne symboli obrazy. „Pływająca” estetyka AI stała się więc wizualnym językiem jungowskiej psychologii głębi w internecie.
Twórcy masowych treści często nie starają się eliminować tych błędów, ponieważ „pływający” obraz buduje klimat tajemnicy i niesamowitości (tzw. uncanny valley). Jednak technologia idzie do przodu. Najnowsze modele, takie jak Sora od OpenAI czy Kling, radzą sobie ze spójnością znacznie lepiej. W ich przypadku obiekty są stabilne, a tekst staje się czytelny i nieruchomy.
Mimo to, w świecie „AI Jung Core”, te niedoskonałości stały się cechą gatunkową. Gdyby obraz był zbyt stabilny i realistyczny, straciłby swój oniryczny charakter, który tak bardzo przyciąga widzów na TikToku czy YouTube.
Jeśli musielibyśmy wskazać zwycięzcę, to obrazy (tekstury i krawędzie obiektów) pływają najbardziej widowiskowo, tworząc wrażenie, że cała scena jest płynna. Tekst natomiast częściej „migocze” i mutuje, co jest równie charakterystyczne, ale zazwyczaj dotyczy mniejszych fragmentów kadru. To połączenie sprawia, że masowo generowane filmy o Jungu wyglądają jak zapis gorączkowego snu, w którym nic nie jest stałe.