Świat języka polskiego jest niezwykle bogaty w formanty słowotwórcze, zwłaszcza te, które służą do tworzenia zdrobnień (deminutywów) i spieszczeń (hipokorystyków). Polacy mają prawdziwą słabość do "malutkich" słów, co sprawia, że lista sufiksów jest długa i pełna niuansów.

Z podanych przez Ciebie końcówek, część jest absolutnie typowa dla polszczyzny, a część to formy bardzo potoczne, dziecięce lub mające swoje źródło w innych językach słowiańskich.

Typowe i produktywne sufiksy polskie

Kilka z wymienionych przez Ciebie sufiksów to filary polskiego słowotwórstwa zdrobniałego.

-ek, -czek, -aczek, -ątek (w -ątko)

Te formanty są bardzo typowe dla języka polskiego i niezwykle produktywne, co oznacza, że można ich użyć do tworzenia nowych słów.

• -ek (np. kotek, domek): To jeden z najczęstszych sufiksów zdrobniałych w języku polskim. Oznacza mały rozmiar lub pozytywny stosunek emocjonalny.
• -czek (np. domeczek, stoliczek): Jest to forma podwójnego zdrobnienia, często powstająca z połączenia -ek i -eczek (np. dom → domek → domeczek). Wskazuje na jeszcze mniejszy rozmiar lub większe spieszczenie.
• -aczek (np. prosiaczek, raczek): Typowy sufiks zdrobniały, często używany do tworzenia nazw młodych istot lub pieszczotliwych określeń.
• -ątek (w formie końcówki -ątko, np. kociątko, dziewczątko): Ten sufiks jest charakterystyczny dla nazywania istot młodych (młode zwierzęta, dzieci) i ma silne zabarwienie pieszczotliwe.

-ak i -asek

Choć są to formanty obecne w polszczyźnie, ich funkcja jest bardziej złożona.

• -ak (np. dzieciak, pijak): Jest to sufiks typowy dla polszczyzny, ale nie jest on wyłącznie zdrobniały. Często ma charakter zgrubiający, pejoratywny (negatywny) lub potoczny (np. pijak, żółtak), choć w kontekście dzieciak czy chłopak może być neutralny lub lekko pieszczotliwy, ale nadal potoczny.
• -asek (np. pysasek, ptaszek): To wariant produktywnego sufiksu -aszek (np. Łukaszek, kwiatuszek), który jest typowym polskim formantem zdrobniałym, wyrażającym czułość. Forma -asek jest bardzo potoczna, często używana w mowie dziecięcej lub jako silne spieszczenie.

Sufiksy rzadkie i nietypowe (prawdopodobnie kresowe lub gwarowe)

Pozostałe sufiksy nie są uznawane za standardowe, produktywne formanty słowotwórcze w języku ogólnym. Najczęściej są to formy bardzo potoczne, dziecięce, gwarowe lub, co najbardziej prawdopodobne, wynikające z silnych wpływów wschodniosłowiańskich.

-sik, -siczek, -upek, -sek, -eś, -esio

Te formy są nietypowe dla standardowego języka polskiego. Jeżeli występują, to głównie w:

1. Mowie dziecięcej (języku niani) i pieszczotliwej: Język polski, jako język z bogatym systemem zdrobnień, pozwala na tworzenie niemal nieskończonej liczby form pieszczotliwych poprzez łączenie i modyfikowanie istniejących sufiksów.
2. Gwarach i dialektach kresowych: Wschodnie dialekty polskie (tzw. polszczyzna kresowa) były historycznie pod silnym wpływem języka ukraińskiego, białoruskiego i rosyjskiego, które również mają bardzo rozbudowany system zdrobnień, często różniący się od polskiego.

Dlaczego są nietypowe?

• -sik (zamiast polskiego -ś lub -ik): Jest to prawdopodobnie wariant pieszczotliwego sufiksu -iś (np. misiś) lub -ik (np. stolik), z dodatkiem s, co nadaje mu bardzo miękkie, pieszczotliwe brzmienie.
• -siczek (zamiast polskiego -iczek): Jest to podwójne zdrobnienie, które wydaje się być połączeniem nietypowego -sik z typowym -czek.
• -sek (zamiast polskiego -eczek lub -uszek): Choć występuje w słowach typu piesek (gdzie -ek jest sufiksem, a s należy do tematu), jako samodzielny, produktywny sufiks jest rzadki.
• -eś (np. koteś, Juleś): Może być wariantem polskiego, bardzo pieszczotliwego sufiksu -uś (np. Kubuś, Tadeuś) lub -iś.
• -esio (np. piesio, kotesio): Jest to forma bliska polskim sufiksom spieszczającym -usio (np. kinusio, misiusio) lub -eńko (np. słoneczko). W polszczyźnie występuje -usio, a -esio jest jego potocznym, pieszczotliwym wariantem, często kojarzonym z mową dziecięcą.
• -upek (np. palupek): Ten sufiks jest bardzo rzadki i najprawdopodobniej jest wynikiem zniekształcenia lub połączenia innych sufiksów, np. -upka (jak w chałupka) i -ek, lub jest formą neologizmu dziecięcego.

W przypadku języków wschodniosłowiańskich (rosyjski, ukraiński) system zdrobnień jest jeszcze bardziej rozbudowany i pozwala na tworzenie form, które w polszczyźnie brzmią obco, ale są tam standardowe. Wpływy te mogły przyczynić się do utrwalenia się niektórych z tych "nietypowych" końcówek w polszczyźnie potocznej, zwłaszcza w dialektach kresowych.

Podsumowując:

Warto pamiętać, że język żyje i ciągle się zmienia. Formanty uznawane za "nietypowe" mogą z czasem przenikać do języka potocznego, zwłaszcza te, które są bardzo ekspresywne i emocjonalne.