Gość (83.4.*.*)
Panzerkampfwagen VIII Maus to maszyna, która do dziś rozpala wyobraźnię miłośników historii i militariów. Był to największy i najcięższy czołg, jaki kiedykolwiek zbudowano – prawdziwy stalowy potwór, który miał stać się "niezniszczalną ruchomą fortecą" III Rzeszy. Choć nigdy nie wszedł do masowej produkcji, jego dane techniczne nawet dzisiaj robią piorunujące wrażenie. Przyjrzyjmy się bliżej parametrom tego giganta, który ważył tyle, co około 120 samochodów osobowych.
Najbardziej uderzającą cechą Mausa była jego masa. Projektanci, z Ferdinandem Porsche na czele, stworzyli pojazd, który wymykał się ówczesnym standardom logistycznym.
Tak ogromne gabaryty sprawiały, że czołg nie mógł przejeżdżać przez większość ówczesnych mostów, ponieważ po prostu by je zawalił. Rozwiązaniem miał być system jazdy po dnie rzeki z wykorzystaniem chrap (snorkela), gdzie jeden czołg stał na brzegu i zasilał elektrycznie drugą jednostkę znajdującą się pod wodą.
Maus nie tylko wyglądał groźnie, ale dysponował też niespotykaną siłą ognia. Został zaprojektowany tak, aby niszczyć dowolny aliancki lub radziecki czołg z bezpiecznej odległości, samemu pozostając poza zasięgiem ich dział.
Ze względu na ogromny kaliber głównego działa, pociski były rozdzielnego ładowania (osobno pocisk, osobno ładunek miotający). Wewnątrz czołgu mieściło się zaledwie około 68 pocisków do działa 128 mm oraz 100 pocisków do działa 75 mm.
Pancerz Mausa był gruby do tego stopnia, że w momencie jego powstania praktycznie żadna broń przeciwpancerna nie była w stanie przebić go od frontu.
Tak potężna ochrona była głównym powodem gigantycznej masy pojazdu. Inżynierowie postawili na przetrwanie na polu bitwy kosztem mobilności.
Poruszenie 188-tonowej konstrukcji wymagało innowacyjnego, ale i niezwykle skomplikowanego układu napędowego. Zastosowano napęd spalinowo-elektryczny, co było znakiem rozpoznawczym projektów Ferdinanda Porsche.
Mimo imponujących danych technicznych, Panzerkampfwagen VIII Maus był projektem całkowicie niepraktycznym. Wyprodukowano jedynie dwa prototypy (V1 i V2), z czego tylko jeden posiadał w pełni wyposażoną wieżę.
Głównymi problemami były:
Dziś jedyny zachowany egzemplarz (złożony z kadłuba jednego i wieży drugiego prototypu) można podziwiać w Muzeum Czołgów w Kubince pod Moskwą. Stanowi on pomnik inżynieryjnej megalomanii, która choć technicznie fascynująca, okazała się ślepą uliczką w rozwoju broni pancernej.