Osoby, o które pytasz, to frutarianie (nazywani również fruktarianami). Jest to najbardziej restrykcyjna odmiana wegetarianizmu i weganizmu, która opiera się na przekonaniu, że rośliny są istotami żywymi i nie należy ich uśmiercać ani ranić dla celów konsumpcyjnych. Choć wielu frutarian dopuszcza zrywanie dojrzałych owoców, najbardziej radykalna grupa – o której wspominasz – spożywa wyłącznie to, co roślina „oddała” sama, czyli owoce i nasiona, które samoistnie opadły na ziemię.

Kim dokładnie są frutarianie?

Frutarianizm to nie tylko dieta, ale często głęboka filozofia życiowa, nierzadko zakorzeniona w idei ahinsy (niestosowania przemocy), znanej z dżinizmu czy hinduizmu. Dla ortodoksyjnego frutarianina zjedzenie marchewki czy ziemniaka jest niedopuszczalne, ponieważ wiąże się to z wyrwaniem rośliny z korzeniem, co de facto oznacza jej śmierć. Zrywanie jabłka z drzewa może być postrzegane jako zadawanie roślinie „rany”, dlatego idealnym posiłkiem jest owoc, który dojrzał i spadł pod wpływem grawitacji.

W jadłospisie takiej osoby znajdują się przede wszystkim owoce drzew i krzewów, ale także owoce botaniczne, które w kuchni często traktujemy jako warzywa, np. pomidory, ogórki, papryka, bakłażany czy cukinia. Do tego dochodzą orzechy i nasiona.

Czy dieta oparta na „spadach” pozwala zachować zdrowie?

Odpowiedź na to pytanie jest złożona, ale z punktu widzenia współczesnej dietetyki klinicznej i medycyny, utrzymanie pełnego zdrowia fizycznego na dłuższą metę przy tak restrykcyjnym podejściu jest niezwykle trudne, a wręcz ryzykowne. Choć owoce są skarbnicą witamin i antyoksydantów, opieranie na nich 100% zapotrzebowania energetycznego prowadzi do szeregu problemów.

Główne zagrożenia dla zdrowia fizycznego:

• Niedobory białka i tłuszczów: Owoce składają się głównie z wody i cukrów prostych. Nawet przy spożywaniu orzechów, bardzo trudno jest dostarczyć organizmowi odpowiednią ilość aminokwasów niezbędnych do regeneracji tkanek i produkcji hormonów.
• Krytyczny brak witaminy B12: Ta witamina występuje naturalnie niemal wyłącznie w produktach pochodzenia zwierzęcego. Jej brak prowadzi do nieodwracalnych zmian neurologicznych i ciężkiej anemii.
• Niedobory minerałów: Dieta frutariańska jest uboga w wapń, żelazo, cynk i jod. Brak wapnia przy jednoczesnym spożywaniu dużej ilości kwasów owocowych drastycznie osłabia kości i niszczy szkliwo zębów.
• Gospodarka cukrowa: Spożywanie ogromnych ilości fruktozy (cukru owocowego) obciąża wątrobę i może prowadzić do insulinooporności, a w skrajnych przypadkach do cukrzycy typu 2, mimo braku spożywania przetworzonej żywności.

Czy można to zbilansować?

W teorii, jeśli frutarianin włącza do diety duże ilości tłustych orzechów, awokado i nasion, może dostarczyć organizmowi niezbędnych kalorii. Jednak w praktyce, czekanie aż produkt „sam spadnie”, drastycznie ogranicza dostępność świeżego i pełnowartościowego pożywienia. Owoce leżące na ziemi szybciej fermentują i gniją, co może prowadzić do problemów z układem pokarmowym.

Ciekawostka: Steve Jobs i frutarianizm

Jednym z najbardziej znanych zwolenników frutarianizmu był Steve Jobs, współtwórca Apple. To właśnie od jego diety (i faktu, że w tamtym czasie odwiedzał sady jabłoniowe) wzięła się nazwa jego firmy. Jobs wierzył, że taka dieta oczyszcza organizm i pobudza kreatywność. Warto jednak wspomnieć, że aktor Ashton Kutcher, przygotowując się do roli Jobsa w filmie biograficznym, przeszedł na dietę frutariańską i po krótkim czasie trafił do szpitala z powodu poważnych problemów z trzustką.

Podsumowanie medyczne

Jeśli spojrzymy na to przez pryzmat biologii, organizm człowieka jest ewolucyjnie przystosowany do bycia wszystkożercą. Choć dieta roślinna (weganizm) jest uznawana za zdrową przy odpowiedniej suplementacji, to frutarianizm – a zwłaszcza jego wersja oparta na zbieraniu „spadów” – jest uznawany przez lekarzy za dietę niedoborową.

Może ona prowadzić do:

1. Zanikowej masy mięśniowej.
2. Osłabienia odporności.
3. Problemów z koncentracją i pamięcią (brak kwasów Omega-3 i witamin z grupy B).
4. Próchnicy i erozji szkliwa.

Dla większości osób taka ścieżka żywieniowa jest niemożliwa do utrzymania bez poważnego uszczerbku na zdrowiu w perspektywie kilku lat.