Gość (83.4.*.*)
Choć może się to wydawać zaskakujące z perspektywy dzisiejszych potężnych silników Diesla montowanych w czołgach, niemal wszystkie seryjnie produkowane czołgi III Rzeszy były napędzane benzyną. Legendarne maszyny, takie jak Tygrys, Pantera czy mniejsze Panzer III i IV, opuszczały fabryki z silnikami gaźnikowymi. Decyzja ta nie była dziełem przypadku, lecz wynikiem skomplikowanej układanki logistycznej, technologicznej i politycznej.
Głównym powodem, dla którego Wehrmacht trzymał się benzyny, była logistyka paliwowa. W III Rzeszy obowiązywał ścisły podział zasobów: olej napędowy był niemal w całości zarezerwowany dla Kriegsmarine. Niemieckie U-booty, krążące po oceanach, potrzebowały ogromnych ilości diesla, a moce przerobowe rafinerii nie pozwalały na zaspokojenie potrzeb obu rodzajów sił zbrojnych jednocześnie.
Kolejnym kluczowym czynnikiem była technologia produkcji paliw syntetycznych. Niemcy, nie posiadając swobodnego dostępu do bogatych złóż ropy naftowej, opanowali do perfekcji proces upłynniania węgla (metoda Bergiusa). Z węgla znacznie łatwiej i wydajniej było uzyskać benzynę niż wysokiej jakości olej napędowy. Dzięki temu armia lądowa mogła liczyć na stałe dostawy paliwa produkowanego bezpośrednio na terenie Rzeszy.
Warto również zwrócić uwagę na rolę przemysłu. Firma Maybach posiadała praktycznie monopol na dostarczanie silników do niemieckich czołgów. Ich konstrukcje były dopracowane, wysokoobrotowe i stosunkowo lekkie w stosunku do oferowanej mocy.
Zastosowanie silników benzynowych o wysokich obrotach pozwalało na użycie lżejszych i mniejszych skrzyń biegów. W tamtym czasie silniki Diesla o podobnej mocy były znacznie cięższe i większe, co wymuszałoby przeprojektowanie całych kadłubów czołgów, które i tak zmagały się z ogromną masą (jak np. 57-tonowy Tygrys).
Często pojawia się argument, że czołgi benzynowe były "jeżdżącymi zapalniczkami". Choć benzyna jest bardziej łatwopalna niż olej napędowy, historycy i inżynierowie zauważają, że w warunkach bojowych największym zagrożeniem dla załogi nie był sam rodzaj paliwa, lecz wybuch amunicji składowanej wewnątrz pojazdu.
Gdy pocisk przebijał pancerz, temperatura i odłamki powodowały detonację pocisków armatnich, co zazwyczaj kończyło się tragicznie dla załogi, niezależnie od tego, co znajdowało się w baku. Co ciekawe, radzieckie czołgi T-34, słynące z silników Diesla, również potrafiły stanąć w płomieniach po trafieniu, choć ich paliwo rzeczywiście trudniej było zapalić przypadkową iskrą.
Mimo dominacji benzyny, Niemcy nie całkowicie porzucili myśl o dieslu. Istniały prototypy i rzadkie modele, które wyłamywały się z tego schematu:
Niemiecka chemia stała na tak wysokim poziomie, że pod koniec wojny ponad 90% benzyny lotniczej i znacząca część paliwa dla czołgów pochodziła z zakładów chemicznych przetwarzających węgiel kamienny i brunatny. Bez tej technologii niemiecka machina wojenna zatrzymałaby się znacznie wcześniej, ponieważ blokada morska Aliantów skutecznie odcięła Rzeszę od światowych rynków ropy.