Gość (194.4.*.*)
Historia Bliskiego Wschodu jest pełna fascynujących zwrotów akcji, a jednym z najbardziej symbolicznych momentów była oficjalna zmiana nazwy państwa z Persji na Iran. Choć dla wielu osób na Zachodzie ta zmiana mogła wydawać się nagła, dla samych mieszkańców regionu była to raczej kwestia uporządkowania nazewnictwa, które funkcjonowało lokalnie od tysiącleci. Przyjrzyjmy się bliżej, kiedy dokładnie doszło do tej transformacji i jak na przestrzeni wieków zmieniały się granice tego mocarstwa.
Oficjalna prośba o używanie nazwy „Iran” na arenie międzynarodowej została wystosowana przez rząd w Teheranie 21 marca 1935 roku. Inicjatorem tej zmiany był Reza Szah Pahlawi, ówczesny władca, który dążył do modernizacji kraju i zerwania z kolonialnymi skojarzeniami.
Dlaczego wybrano akurat tę datę? 21 marca to Nowruz, czyli perski Nowy Rok, co miało symbolizować nowy początek dla narodu. Szah argumentował, że „Persja” to nazwa nadana przez starożytnych Greków (pochodząca od regionu Pars/Fars), podczas gdy sami mieszkańcy od czasów dynastii Sasanidów (III wiek n.e.) nazywali swój kraj „Eran” lub „Iran”, co oznacza „Kraj Ariów”.
Warto zrozumieć, że zmiana w 1935 roku dotyczyła głównie dyplomacji i języków obcych. W języku perskim nazwa Iran funkcjonowała od wieków. Persja (Persis) była pierwotnie nazwą tylko jednej z prowincji, ale dzięki potędze imperiów wywodzących się z tego regionu, nazwa ta przylgnęła do całego państwa w relacjach z Europą.
Dziś obie nazwy funkcjonują w nieco innych kontekstach:
Współczesny Iran jest ogromnym krajem, zajmującym strategiczne położenie między Bliskim Wschodem a Azją Środkową.
Powierzchnia dzisiejszego Iranu wynosi około 1 648 195 km².
Dla porównania, Iran jest ponad pięciokrotnie większy od Polski. Większość tego terenu to góry (Zagros, Alborz) oraz rozległe, suche wyżyny i pustynie, takie jak Daszt-e Kawir.
Pytanie o powierzchnię „Persji” jest trudne, ponieważ zależy od tego, o którym okresie historycznym mówimy. Persja nie była jednym, stałym tworem, lecz serią potężnych imperiów, których granice drastycznie się zmieniały.
To był szczyt potęgi terytorialnej. Za panowania Dariusza Wielkiego imperium rozciągało się od Indii na wschodzie, aż po Libię i Bałkany na zachodzie.
Kolejny złoty wiek Persji przed podbojem arabskim. Państwo to rywalizowało z Rzymem i Bizancjum.
Okres, w którym ukształtował się nowoczesny szyicki charakter Iranu.
W 1935 roku, kiedy Reza Szah zmieniał nazwę kraju, granice Persji były już niemal identyczne z dzisiejszymi granicami Iranu. W XIX wieku Persja utraciła znaczne terytoria na rzecz Imperium Rosyjskiego (dzisiejszy Azerbejdżan, Armenia i Gruzja) oraz na rzecz Wielkiej Brytanii (wpływy w Afganistanie i Beludżystanie).
W 1959 roku, za panowania syna Rezy Szacha, Mohammada Rezy Pahlawiego, ogłoszono, że obie nazwy – Iran i Persja – mogą być używane zamiennie w kontekstach formalnych. Chciano w ten sposób przywrócić prestiż historycznej nazwy „Persja” na Zachodzie. Jednak po rewolucji islamskiej w 1979 roku, nazwa Islamska Republika Iranu stała się jedyną oficjalną formą, a termin „Persja” pozostał głównie w sferze historii i kultury.
Podsumowując, zmiana nazwy z Persji na Iran w 1935 roku była krokiem ku podkreśleniu tożsamości narodowej i jedności wszystkich grup etnicznych zamieszkujących ten kraj, a nie tylko Persów. Choć terytorium dzisiejszego Iranu (1,65 mln km²) jest imponujące, stanowi ono jedynie ułamek dawnej potęgi imperiów perskich, które w starożytności władały niemal połową ówczesnego cywilizowanego świata.