Co stałoby się, gdyby na Ziemi stężenie tlenu wzrosło z 21% do 22%, zawartość azotu spadła z 78% do 76,97%, a stężenie ksenonu, podtlenku azotu i tlenku węgla zwiększyło się o 0,01% oraz gdyby dodatkowo ludzki organizm posiadał 10% niebieskiej krwi chłodzącej, dziesięciokrotnie więcej zakończeń nerwowych w pośladkach, stopach i dłoniach, o 16% większe płuca i serce oraz pięciolitrowy worek w gardle służący do magazynowania i trawienia chityny oraz surowych roślin strączkowych?

ewolucja atmosfera Fizjologia

zmiany ewolucyjne człowieka skutki wzrostu tlenu fizjologia przyszłego człowieka

Gość (37.30.*.*)

21 godzin temu

Odpowiedź:

Wyobraź sobie świat, w którym powietrze smakuje nieco inaczej, a Twoje ciało funkcjonuje według zupełnie nowych zasad fizjologii. Zmiana składu atmosfery o zaledwie jeden punkt procentowy oraz drastyczne modyfikacje ludzkiej anatomii stworzyłyby rzeczywistość przypominającą film science-fiction. Choć na pierwszy rzut oka 1% tlenu więcej nie brzmi jak rewolucja, w skali globalnego ekosystemu i ludzkiego organizmu wywołałoby to lawinę konsekwencji.

Atmosfera na sterydach: pożary i efekt cieplarniany

Podniesienie stężenia tlenu z 21% do 22% to zmiana, którą odczulibyśmy niemal natychmiast. Tlen jest paliwem dla ognia. Przy takim stężeniu wilgotne drewno paliłoby się znacznie łatwiej, a uderzenia piorunów wywoływałyby pożary lasów o niespotykanej dotąd skali. W historii Ziemi (w karbonie) stężenie tlenu wynosiło nawet 35%, co skutkowało gigantycznymi owadami, ale i ogromnymi pożarami.

Jednak to nie tlen jest tu najbardziej podstępny. Wzrost stężenia podtlenku azotu (N2O) o 0,01% to gigantyczny skok. Obecnie w atmosferze jest go zaledwie około 0,00003%. Podniesienie tej wartości do 0,01% uczyniłoby z N2O jeden z głównych gazów cieplarnianych, drastycznie przyspieszając ocieplenie klimatu. Dodatkowo, tlenek węgla (CO) na poziomie 0,01% (czyli 100 ppm) to granica, powyżej której u ludzi zaczynają pojawiać się chroniczne bóle głowy i zawroty głowy przy długotrwałej ekspozycji.

Nadwrażliwość, która boli: 10-krotnie więcej zakończeń nerwowych

Zwiększenie liczby zakończeń nerwowych w dłoniach, stopach i pośladkach o 1000% zmieniłoby nasze życie w ciągłą walkę z bodźcami. Nasze dłonie stałyby się tak czułe, że dotknięcie zwykłej kartki papieru mogłoby być odczuwane jak tarcie grubym papierem ściernym.

Stopy: Chodzenie boso po dywanie byłoby przytłaczające, a każdy kamyk w bucie wywoływałby ból nie do zniesienia.
Pośladki: Siedzenie na krześle stałoby się wyzwaniem. Miękkie fotele byłyby koniecznością, a twarde ławki – narzędziem tortur.
Dłonie: Precyzja dotyku byłaby niesamowita (moglibyśmy wyczuwać mikroskopijne nierówności powierzchni), ale kosztem ogromnego dyskomfortu w codziennych czynnościach.

Niebieska krew i superwydajne serce

Wprowadzenie 10% "niebieskiej krwi chłodzącej" sugeruje obecność hemocyjaniny (opartej na miedzi), która występuje np. u ośmiornic. Jeśli ta krew miałaby funkcję chłodzącą, ludzki organizm stałby się znacznie bardziej odporny na przegrzanie. W połączeniu z sercem i płucami większymi o 16%, stalibyśmy się "super-atletami".

Większe płuca pozwalałyby na efektywniejsze pobieranie tlenu (którego i tak jest więcej w atmosferze), a potężniejsze serce pompowałoby krew z ogromną wydajnością. Dzięki temu regeneracja po wysiłku trwałaby sekundy, a biegi długodystansowe nie stanowiłyby żadnego wyzwania. Zwiększona wydolność byłaby jednak konieczna, by zasilić mózg bombardowany dziesięciokrotnie większą ilością danych z zakończeń nerwowych.

Ciekawostka o niebieskiej krwi

W naturze hemocyjanina jest mniej wydajna w transportowaniu tlenu niż nasza czerwona hemoglobina, ale lepiej sprawdza się w niskich temperaturach i środowiskach o niskim ciśnieniu tlenu. Mieszanka 10% niebieskiej krwi mogłaby służyć jako swoisty system "chłodzenia cieczą", chroniący narządy wewnętrzne przed przegrzaniem podczas intensywnej pracy mięśni.

Worek w gardle: dieta z owadów i surowych strączków

Najbardziej egzotyczną zmianą jest pięciolitrowy worek w gardle przeznaczony do trawienia chityny i surowych roślin strączkowych. Chityna to główny składnik pancerzy owadów i skorupiaków, który dla obecnego człowieka jest praktycznie niestrawny.

Magazynowanie: 5 litrów pojemności to ogromna przestrzeń – wielkość dużego balonu. Pozwalałoby to na jedzenie "na zapas", podobnie jak robią to chomiki lub niektóre ptaki.
Trawienie chityny: Dzięki specjalnym enzymom w tym worku, owady stałyby się głównym i tanim źródłem białka. Świerszcze czy mączniki byłyby taką samą przekąską jak dziś orzeszki.
Surowe rośliny strączkowe: Obecnie surowa fasola czy soczewica są toksyczne (zawierają lektyny). Specjalistyczny worek trawiłby te toksyny, otwierając przed ludzkością ogromne, nowe zasoby żywności, które nie wymagałyby gotowania.

Jak wyglądałoby życie w takim świecie?

Gospodarka i kultura uległyby całkowitej transformacji. Rolnictwo skupiłoby się na uprawie surowych strączków i hodowli jadalnych owadów na masową skalę. Przemysł odzieżowy musiałby projektować ubrania z ultra-miękkich materiałów, aby nie drażnić nadwrażliwej skóry, a obuwie przypominałoby zaawansowane poduszki powietrzne.

Z jednej strony bylibyśmy silniejsi i bardziej wytrzymali dzięki większym narządom, z drugiej – niezwykle podatni na ból i zmiany klimatyczne wywołane wzrostem gazów cieplarnianych. To świat pełen kontrastów: fizycznej potęgi ograniczonej przez ekstremalną wrażliwość na dotyk.

Jakie masz pytanie?