Gość (37.30.*.*)
Zniewieściałość to pojęcie, które od wieków budzi kontrowersje i jest silnie związane ze społecznymi oczekiwaniami wobec płci. Najprościej rzecz ujmując, odnosi się do stanu posiadania przez mężczyznę cech, zachowań, manier lub zainteresowań, które są stereotypowo, tradycyjnie lub kulturowo uznawane za kobiece, albo do utraty cech stereotypowo męskich.
Warto od razu zaznaczyć, że jest to termin, który bywa używany w kontekście krytyki, a nawet wyszydzania, a nie tylko neutralnego opisu.
Stereotypowo zniewieściałość jest często kojarzona z szeregiem cech i zachowań, które w tradycyjnym modelu męskości są postrzegane jako jej przeciwieństwo. Do najczęściej wymienianych należą:
Warto jednak pamiętać, że to, co jest uznawane za "zniewieściałe", jest w dużej mierze wytworem kultury i historycznie ukształtowanych ról płciowych.
Pojęcie zniewieściałości jest nierozerwalnie związane z koncepcją ról płciowych i androcentryzmem, czyli postrzeganiem męskości jako normy ogólnoludzkiej, a kobiecości jako "inności".
W tym kontekście zniewieściałość jest często traktowana jako niższa forma męskości lub "odchylenie od normy" idealnego mężczyzny. Społecznie akceptowalny wzorzec mężczyzny, zakorzeniony w tradycji, często utwierdzał go w roli władcy, siłacza czy osoby nieugiętej. Każde odstępstwo od tego wzorca, takie jak np. wrażliwość, przypisywano wpływom kobiecym (np. matki) i postrzegano negatywnie, nawet jeśli dotyczyło to władców, jak w przypadku Zygmunta Augusta.
W psychologii i socjologii coraz częściej zwraca się uwagę na to, że męskość, podobnie jak kobiecość, ma wiele barw i nie powinna być sprowadzana do jednej, sztywnej definicji. Cechy fizyczne, takie jak drobna budowa ciała czy miękki głos, są naturalnymi atrybutami człowieka i nie powinny być powodem do kpin, choć przez niektórych mogą być błędnie interpretowane jako zniewieściałość.
Sama idea krytykowania mężczyzn za posiadanie "kobiecych" cech ma bardzo długą historię.
W powszechnym, choć często błędnym i krzywdzącym, skojarzeniu zniewieściałość bywa utożsamiana z homoseksualnością. Jednak z perspektywy psychologicznej i socjologicznej, a nawet historycznej analizy tekstów (jak 1 Koryntian 6.9), te pojęcia nie są synonimami. Zniewieściałość opisuje zestaw cech i zachowań, które są niezgodne ze stereotypową męskością, podczas gdy homoseksualność jest orientacją seksualną. Mężczyzna może być zniewieściały, a jednocześnie heteroseksualny, lub męski, a jednocześnie homoseksualny.
Współczesne społeczeństwa, zwłaszcza te demokratyczne, ewoluują w kierunku większej równości płci i zacierania się sztywnych antynomii między światem kobiet i mężczyzn. Coraz częściej uznaje się, że zarówno kobiety, jak i mężczyźni, mogą wykazywać cechy tradycyjnie przypisywane drugiej płci (np. kobiety mogą być "męskie", a mężczyźni "zniewieściali") i nie jest to niczym "nienaturalnym", a jedynie odejściem od historycznie zakorzenionych, patriarchalnych schematów.
Podsumowując, zniewieściałość to termin kulturowy, który opisuje u mężczyzny cechy stereotypowo kobiece, ale jego negatywne konotacje wynikają głównie z patriarchalnego systemu ról płciowych, który promuje jeden, sztywny i często nierealistyczny, ideał męskości.