Lech Dyblik to postać, której nie da się pomylić z nikim innym. Choć rzadko grywa role pierwszoplanowe, jego charakterystyczna twarz, głęboki głos i specyficzna charyzma sprawiają, że zapada w pamięć bardziej niż niejeden główny bohater. To aktor, który z drugiego planu uczynił prawdziwą sztukę, a prywatnie człowiek o niezwykle bogatym i niełatwym życiorysie, którym chętnie dzieli się z publicznością.

Mistrz drugiego planu i ulubieniec Smarzowskiego

Kariera aktorska Lecha Dyblika to dziesiątki ról filmowych i telewizyjnych. Urodził się w 1956 roku w Złocieńcu, a studia aktorskie ukończył w krakowskiej PWST. Przez lata związany był z Teatrem Narodowym w Warszawie, ale to kino dało mu największą rozpoznawalność.

Jeśli jesteście fanami polskiego kina współczesnego, na pewno kojarzycie go z filmów Wojciecha Smarzowskiego. Dyblik stał się niemal stałym elementem obsady u tego reżysera. Zagrał w takich produkcjach jak:

• „Wesele” – gdzie wcielił się w postać pana młodego (choć w innej wersji niż klasyczna),
• „Dom zły”,
• „Drogówka”,
• „Wołyń”,
• „Kler”.

Jego postacie to często ludzie z marginesu, osoby doświadczone przez los, prości robotnicy lub barwni wiejscy filozofowie. Dyblik posiada rzadką umiejętność nadawania autentyczności nawet najmniejszym epizodom.

Badura ze „Świata według Kiepskich”

Dla szerokiej publiczności telewizyjnej Lech Dyblik to przede wszystkim Badura – bezdomny przyjaciel Ferdynanda Kiepskiego, mieszkający na złomowisku. Postać ta stała się kultowa dzięki specyficznemu sposobowi mówienia i życiowym mądrościom, które Badura serwował Ferdkowi przy okazji wspólnego spożywania napojów wyskokowych. Rola ta pokazała ogromny dystans aktora do siebie i jego talent komediowy, oparty na powadze i melancholii.

Muzyka rosyjska i gitara

Mało kto wie, że Lech Dyblik to także utalentowany muzyk. Jego wielką pasją jest kultura rosyjska, a konkretnie tzw. „pieśni błatne” (rosyjskie piosenki więzienne i podwórkowe) oraz utwory Włodzimierza Wysockiego. Aktor nie tylko świetnie śpiewa po rosyjsku, ale również doskonale gra na gitarze.

Często można go spotkać na kameralnych koncertach, a nawet na ulicach miast, gdzie po prostu gra dla przechodniów. Wydał kilka płyt, m.in. „Bandycka dusza”, które cieszą się uznaniem wśród miłośników piosenki autorskiej i poezji śpiewanej. Dla Dyblika muzyka to sposób na bezpośredni kontakt z ludźmi, bez bariery, jaką stwarza ekran kinowy czy scena teatru.

Szczerość o nałogu i nowa droga życia

Lech Dyblik jest jedną z tych osób publicznych, które otwarcie i bez wstydu mówią o swojej walce z chorobą alkoholową. Aktor od wielu lat żyje w trzeźwości i chętnie angażuje się w spotkania profilaktyczne, dzieląc się swoim doświadczeniem z innymi. Jego historia jest inspiracją dla wielu osób zmagających się z podobnymi problemami.

Podkreśla, że trzeźwość pozwoliła mu na nowo odkryć pasję do zawodu i muzyki, a także naprawić relacje z rodziną. Ta autentyczność sprawia, że jest szanowany nie tylko jako artysta, ale przede wszystkim jako człowiek, który potrafił wyjść z życiowego zakrętu.

Ciekawostki o Lechu Dybliku

• Zna kilka języków: Oprócz rosyjskiego, którym włada biegle, aktor uczył się także francuskiego, co pomogło mu w występach za granicą.
• Minimalizm: Dyblik słynie ze skromnego stylu życia. Często powtarza, że do szczęścia nie potrzebuje luksusów, a gitara i możliwość rozmowy z drugim człowiekiem są dla niego cenniejsze niż czerwone dywany.
• Współpraca międzynarodowa: Występował w produkcjach zagranicznych, m.in. we francuskim filmie „Boże skrawki” obok Willema Dafoe.

Lech Dyblik to postać wielowymiarowa. Z jednej strony kojarzony z humorem i charakterystycznymi rolami u Smarzowskiego, z drugiej – głęboki artysta estradowy i człowiek o wielkiej pokorze. To właśnie ta mieszanka sprawia, że jest jedną z najbardziej lubianych i szanowanych postaci w polskim świecie artystycznym.