Jakie masz pytanie?

lub

Czy to prawda, że gdy żyrafa je liście z jednego drzewa, to liście na innych pobliskich drzewach stają się dla niej niesmaczne, a jeżeli tak, to jak i dlaczego do tego dochodzi?

Chemiczna obrona drzew Komunikacja między roślinami Garbniki w liściach akacji
avatar

Gość (37.30.*.*)



Odpowiedź:

To jest absolutnie fascynujący i prawdziwy przykład niesamowitej inteligencji świata roślin! To, co opisujesz, to jeden z najbardziej zdumiewających mechanizmów obronnych w przyrodzie, który pokazuje, że drzewa potrafią się ze sobą "komunikować" i aktywnie bronić przed roślinożercami.

Tak, to prawda: drzewa akacji ostrzegają się nawzajem!

Zjawisko to zostało zaobserwowane i udokumentowane, szczególnie w przypadku afrykańskich drzew akacjowych (często z rodzaju Acacia lub obecnie Vachellia i Senegalia) i żyraf, które uwielbiają ich liście. Kiedy żyrafa zaczyna żerować na jednym drzewie, uruchamia w nim mechanizm obronny, który sprawia, że liście stają się dla niej niesmaczne, a nawet mogą być szkodliwe w większych ilościach.

Jak i dlaczego do tego dochodzi?

Cały proces opiera się na chemicznej komunikacji, która jest w zasadzie systemem wczesnego ostrzegania dla innych drzew.

1. Chemiczna broń: garbniki

Pierwszą linią obrony drzewa akacjowego, zaraz po jego kolcach, jest produkcja substancji chemicznych. Kiedy żyrafa zaczyna skubać liście, drzewo natychmiast reaguje, zwiększając stężenie garbników (tanin) w swoich liściach.

  • Dlaczego garbniki? Garbniki to związki fenolowe, które mają bardzo gorzki i nieprzyjemny smak. Co więcej, w większych ilościach są toksyczne i mogą negatywnie wpływać na trawienie zwierząt, wiążąc białka i utrudniając ich przyswajanie. Dla żyrafy oznacza to, że liście szybko stają się nie tylko niesmaczne, ale i mniej odżywcze, a nawet niebezpieczne.

2. Sygnał ostrzegawczy: gaz etylenowy

Jednocześnie z wypełnianiem liści gorzkimi garbnikami, drzewo, na którym żeruje żyrafa, uwalnia do powietrza lotny związek chemiczny – gaz etylenowy (eten).

  • Etylen jako "krzyk alarmowy": Etylen jest powszechnie znany jako hormon roślinny regulujący dojrzewanie owoców, ale w tym kontekście działa jak lotny sygnał ostrzegawczy. Unosi się on z porów liści i jest przenoszony przez wiatr.

3. Reakcja sąsiadów: przygotowanie obrony

Pobliskie drzewa akacjowe, znajdujące się w promieniu do około 50 metrów (lub 50 jardów, jak sugerują niektóre źródła), są w stanie wykryć ten etylenowy "krzyk alarmowy".

  • Indukowana obrona: Po wykryciu sygnału, sąsiednie drzewa natychmiast uruchamiają własną produkcję garbników i rozprowadzają je po liściach. Robią to, zanim żyrafa w ogóle do nich dotrze. W ten sposób, kiedy żyrafa przeniesie się na następne drzewo w zasięgu wiatru, liście będą już dla niej niesmaczne.

Ciekawostka: Żyrafy też są sprytne!

Żyrafy, jako inteligentne roślinożercy, nauczyły się omijać ten system ostrzegawczy.

  • Pod wiatr: Żyrafy często podchodzą do drzew akacjowych i żerują, poruszając się pod wiatr (od zawietrznej). Dzięki temu gaz etylenowy jest przenoszony w kierunku, w którym już były, a nie w kierunku kolejnych, nietkniętych drzew.
  • Zmiana drzew: Dodatkowo, żyrafy rzadko żerują na jednym drzewie dłużej niż kilka minut i często przechodzą na drzewa oddalone od pierwszego o ponad 50 metrów, unikając tych, które mogły już otrzymać sygnał ostrzegawczy.

To zjawisko to piękny przykład koewolucji i ciągłego "wyścigu zbrojeń" między roślinami a roślinożercami, gdzie drzewa rozwijają chemiczną obronę i komunikację, a zwierzęta uczą się ją omijać. W ten sposób natura dba o to, by żadna ze stron nie miała zbyt łatwo, a ekosystem pozostawał w równowadze.

Podziel się z innymi: