Gość (37.30.*.*)
Mapucze to jedna z najbardziej fascynujących i walecznych grup rdzennej ludności Ameryki Południowej. Zamieszkują głównie tereny dzisiejszego środkowego i południowego Chile oraz południowo-zachodniej Argentyny. Ich nazwa nie jest przypadkowa – w ich ojczystym języku, mapudungun, słowo „Mapu” oznacza ziemię, a „Che” ludzi. Dosłownie są więc „Ludźmi Ziemi”, co idealnie oddaje ich głęboką więź z naturą i terytorium, o które walczą od stuleci.
Historia Mapuczów to przede wszystkim kronika niesamowitego oporu. Kiedy Inkowie – potęga ówczesnego świata – próbowali rozszerzyć swoje imperium na południe, zostali powstrzymani właśnie przez Mapuczów w bitwie nad rzeką Maule. Ale to był dopiero początek. Prawdziwy test przyszedł wraz z przybyciem hiszpańskich konkwistadorów w XVI wieku.
W przeciwieństwie do Azteków czy Inków, Mapucze nie mieli jednego centralnego władcy, którego uwięzienie mogłoby sparaliżować cały naród. Byli zorganizowani w mniejsze, niezależne klany, co sprawiało, że Hiszpanie musieli walczyć o każdy kilometr ziemi z osobna. Wojna o Arauko trwała z przerwami niemal 300 lat! To czyni Mapuczów jedną z nielicznych grup rdzennych, które zmusiły Koronę Hiszpańską do uznania ich autonomii na mocy traktatów.
Kultura Mapuczów jest nierozerwalnie związana z duchowością, która przenika każdy aspekt ich życia. Centralną postacią w ich społeczności jest Machi – najczęściej kobieta, która pełni rolę szamanki, uzdrowicielki i duchowej przewodniczki. Machi posiada wiedzę o ziołach, interpretuje sny i pośredniczy między światem ludzi a światem duchów (Wenu Mapu).
Ważnym elementem ich tożsamości jest język mapudungun. Choć przez lata był wypierany przez hiszpański, dziś przeżywa renesans, stając się symbolem dumy i oporu. Mapucze słyną również z niezwykłego rzemiosła – ich wyroby ze srebra (często noszone jako ozdobne napierśniki przez kobiety) oraz barwne tkaniny o geometrycznych wzorach są cenione na całym świecie.
Jedną z najbardziej legendarnych postaci w historii Mapuczów jest Lautaro. Jako młody chłopak został schwytany przez Hiszpanów i służył jako stajenny u samego Pedro de Valdivii, zdobywcy Chile. Lautaro wykorzystał ten czas, by nauczyć się hiszpańskiej taktyki wojskowej oraz – co najważniejsze – oswoić się z końmi, których Mapucze początkowo panicznie się bali. Po ucieczce wrócił do swoich, nauczył ich jazdy konnej i strategii, co pozwoliło mu pokonać i schwytać swojego dawnego pana w bitwie pod Tucapel.
Dzisiaj Mapucze stanowią najliczniejszą grupę rdzenną w Chile (około 10% populacji). Ich sytuacja nie jest jednak łatwa. Od końca XIX wieku, kiedy to nowo powstałe państwa Chile i Argentyna przeprowadziły brutalne kampanie wojskowe (tzw. „Pacyfikacja Araukanii”), Mapucze stracili większość swoich ziem na rzecz wielkich firm leśnych i rolniczych.
Obecnie konflikt w regionie Araukanii jest jednym z najpoważniejszych problemów społeczno-politycznych w Chile. Mapucze domagają się zwrotu ziem przodków, uznania ich odrębności konstytucyjnej oraz ochrony środowiska naturalnego, które jest niszczone przez masowe wycinki lasów i monokultury eukaliptusowe. Choć ich walka często trafia na czołówki gazet z powodu protestów, dla samych Mapuczów jest to po prostu kontynuacja wielowiekowej misji ochrony „Mapu” – ziemi, która daje im życie.
Warto zwrócić uwagę na flagę Mapuczów, zwaną Wenufoye. Została ona stworzona w 1992 roku i jest pełna symboliki:
Mapucze to naród, który mimo ogromnej presji zewnętrznej, zdołał zachować swoją tożsamość, język i dumę. Ich historia uczy, że determinacja i więź z własnymi korzeniami potrafią przetrwać nawet najtrudniejsze próby czasu.