Gość (37.30.*.*)
W potocznym języku często używamy słów „przekupstwo” i „łapówka” zamiennie, traktując je jako synonimy opisujące ten sam nielegalny proceder. Jednak z perspektywy prawa karnego, a także precyzyjnego nazewnictwa, te terminy oznaczają nieco inne elementy tego samego, szerokiego zjawiska korupcji.
Jeśli chcesz wiedzieć, jak te pojęcia są rozróżniane przez prawników i co dokładnie jest karalne w świetle Kodeksu karnego, to trafiłeś idealnie.
Zacznijmy od najprostszego elementu – łapówki.
Łapówka to po prostu przedmiot lub korzyść, która jest oferowana, obiecywana lub przyjmowana w zamian za określone, najczęściej nieuczciwe, działanie lub zaniechanie działania.
W polskim prawie karnym (Kodeks karny, art. 115 § 4) mówi się o korzyści majątkowej lub korzyści osobistej.
Ciekawostka: W prawie karnym nie ma określonej minimalnej kwoty, od której zaczyna się łapówka. Wartość jest istotna, ale nawet drobny, ale nieuzasadniony dowód wdzięczności, może zostać uznany za korzyść, jeśli jest związany z pełnieniem funkcji publicznej.
Przekupstwo to termin, który w Kodeksie karnym (KK) jest używany do określenia konkretnego przestępstwa – łapownictwa czynnego.
Zgodnie z art. 229 KK, przestępstwo przekupstwa popełnia ten, kto udziela (daje) lub obiecuje udzielić korzyści majątkowej lub osobistej osobie pełniącej funkcję publiczną (np. urzędnikowi, lekarzowi, policjantowi, sędziemu) w zamian za działanie lub zaniechanie działania w związku z pełnieniem tej funkcji.
Mówiąc najprościej: jeśli wręczasz urzędnikowi kopertę (łapówkę), aby „przyspieszył” Twoją sprawę, popełniasz przestępstwo przekupstwa.
Aby zrozumienie było pełne, musimy wprowadzić jeszcze jeden termin, który jest kluczowy w języku prawniczym – łapownictwo.
Łapownictwo to ogólna nazwa dla całego zjawiska korupcji urzędniczej, które jest przestępstwem dwustronnym. Obejmuje ono odpowiedzialność zarówno dla tego, kto daje, jak i dla tego, kto przyjmuje korzyść.
W polskim prawie łapownictwo dzieli się na:
To, o czym mówiliśmy wyżej – czynność dawania łapówki.
To czynność przyjmowania łapówki lub jej obietnicy przez osobę pełniącą funkcję publiczną.
Jeśli urzędnik przyjmuje kopertę (łapówkę), popełnia przestępstwo sprzedajności (łapownictwa biernego).
| Termin | Co oznacza w prawie | Rola w korupcji | Odpowiedni artykuł KK |
|---|---|---|---|
| Łapówka | Korzyść majątkowa lub osobista | Przedmiot przestępstwa | Brak bezpośredniego art. (jest to "korzyść") |
| Przekupstwo | Łapownictwo czynne | Czynność dawania łapówki | Art. 229 KK |
| Sprzedajność | Łapownictwo bierne | Czynność przyjmowania łapówki | Art. 228 KK |
| Łapownictwo | Ogólna nazwa dla korupcji urzędniczej | Całe zjawisko (dawanie + przyjmowanie) | Art. 228 i 229 KK |
Odpowiadając wprost na Twoje pytanie: Nie, to nie są tylko inne nazwy tego samego zjawiska.
Jednak oba terminy są nierozerwalnie związane z przestępstwem korupcji, które w prawie karnym nazywamy łapownictwem. W języku potocznym, gdy mówimy o „przekupstwie”, często mamy na myśli całe zjawisko korupcji, ale prawnie jest to tylko jedna jego strona – ta, która oferuje korzyść.