Jakie masz pytanie?

lub

Kim byli/są Lefebryści?

Bractwo Piusa X tradycyjni katolicy spór o Sobór Watykański II
avatar

Gość (37.30.*.*)



Odpowiedź:

Lefebryści, a właściwie członkowie Bractwa Kapłańskiego Świętego Piusa X (FSSPX), to jedna z najbardziej rozpoznawalnych i kontrowersyjnych grup w łonie współczesnego Kościoła katolickiego. Ich historia jest ściśle związana z jednym z najważniejszych wydarzeń XX wieku – Soborem Watykańskim II.

Kim są lefebryści?

Lefebryści to potoczna nazwa używana dla określenia księży, braci zakonnych i wiernych związanych z Bractwem Kapłańskim Świętego Piusa X (Fraternitas Sacerdotalis Sancti Pii X, FSSPX). Nazwa pochodzi od założyciela Bractwa, francuskiego arcybiskupa Marcela Lefebvre’a (1905–1991).

Bractwo zostało założone w 1970 roku jako odpowiedź na, ich zdaniem, zbyt daleko idące i szkodliwe dla Kościoła zmiany wprowadzone po Soborze Watykańskim II (1962–1965). Lefebryści są czołowymi przedstawicielami katolickiego tradycjonalizmu.

Odrzucenie reform soborowych

Sedno sporu między Bractwem a Stolicą Apostolską tkwi w ocenie Soboru Watykańskiego II i jego reform. Arcybiskup Lefebvre i jego zwolennicy odrzucili lub skrytykowali kilka kluczowych aspektów posoborowego nauczania i praktyki:

  1. Nowa liturgia (Msza Novus Ordo): Lefebryści pozostali przy odprawianiu Mszy Trydenckiej (tzw. stary ryt rzymski), która była powszechnie praktykowana przed Soborem. Uważają, że nowa liturgia, wprowadzona w 1969 roku, jest mniej święta, mniej katolicka i przyczynia się do osłabienia wiary.
  2. Ekumenizm i dialog międzyreligijny: Krytykowali nowe podejście Kościoła do dialogu z innymi religiami i wyznaniami chrześcijańskimi, widząc w tym odejście od tradycyjnej nauki o jedyności Kościoła katolickiego.
  3. Kolegialność i wolność religijna: Nie akceptowali nauczania Soboru o kolegialności biskupów (współodpowiedzialności za Kościół powszechny) oraz o wolności religijnej, które ich zdaniem są sprzeczne z tradycją Kościoła.

W skrócie, Lefebryści postrzegali Sobór Watykański II jako moment, w którym Kościół "wyprowadził się z okopów archaizmu", ale jednocześnie zerwał z tysiącletnią tradycją.

Status kanoniczny i ekskomunika

Historia Bractwa naznaczona jest napiętymi relacjami z Watykanem:

  • Utrata aprobaty (1975): Bractwo Kapłańskie Świętego Piusa X początkowo otrzymało aprobatę diecezjalną w Szwajcarii w 1970 roku, ale straciło ją w 1975 roku po tym, jak arcybiskup Lefebvre udzielił święceń kapłańskich bez zgody miejscowego ordynariusza.
  • Ekskomunika (1988): Najważniejszym momentem sporu było nielegalne udzielenie święceń biskupich czterem prezbiterom przez arcybiskupa Lefebvre’a w 1988 roku, bez zgody papieża Jana Pawła II. Ten akt, który Kościół uznał za schizmatycki, spowodował nałożenie ekskomuniki latae sententiae (zaciąganej mocą samego faktu) na arcybiskupa i czterech nowo wyświęconych biskupów.
  • Zdjęcie ekskomuniki (2009): W 2009 roku papież Benedykt XVI, w geście mającym na celu ułatwienie powrotu do pełnej jedności, zdjął ekskomunikę z czterech biskupów wyświęconych w 1988 roku.

Obecnie Bractwo Kapłańskie Świętego Piusa X ma nieuregulowany status kanoniczny. Oznacza to, że choć ich kapłani sprawują Mszę świętą ważnie, to jednak czynią to niegodziwie (bezprawnie), ponieważ działają poza ramami dyscypliny kościelnej i bez zezwolenia biskupa miejsca.

Ciekawostka: Mimo braku pełnej łączności ze Stolicą Apostolską, Bractwo Kapłańskie Świętego Piusa X jest prężną organizacją. W 2022 roku zrzeszało ponad 700 księży, prowadziło seminaria duchowne, szkoły i kaplice w 70 krajach. W Polsce również mają swoje kaplice w wielu miastach.

Trwają rozmowy doktrynalne i kanoniczne między Bractwem a Watykanem, mające na celu uregulowanie ich statusu, ale do pełnego porozumienia wciąż jest daleko, ponieważ lefebryści nadal stawiają warunki doktrynalne dotyczące uznania nauczania Soboru Watykańskiego II.

Podziel się z innymi: